Më 16 mars ka ranë hereoikisht dëshmori i kombit Gazmend Avdi Arifi në fshatin Tanushë. Gazmend Avdi Arifi lindi më 16 mars të vitit 1983 në Tanushën epike shqipëtare. U rrit në një familje, e cila çdo herë kishte rezistuar dhe ishte ballafaquar me armiqtë sllavo-maqedon. Gazmendi shkollën fillore e përfundoj në „Mihail Grameno“ në Tanushë, dhe mendonte për të ardhmën e tij dhe të familjes që shumë e nderonte.
Populli thot: që dëshmorët nuk kanë ditë vdekje por vetëm ditëlindje, kështu edhe i mbushi në ditën e rënjës 18 pranvera. Gazmendi ishte shumë i ri, por e ndjeu se koha e flijimit për këtë tokë kishte ardhur dhe kushtrimi i lirisë thërriste çdo atdhetar.
Ai gjithmonë ishte atje ku e kërkonte atdheu, ishte shumë i lumtur që u themelua formacioni ushtarak i UÇK-së dhe me çdo kushtë donte të ishte pjesë e kësaj bërthame të lirisë shqiptare.
Gazmendi i ri por shumë trim i`u bashkangjit vëllezërve të tij, që luftonin për çlirimin e popullit dhe trojeve shqipëtare, të përvuajtur me shekuj e me vite. Ishte ëndërr e tij, të bëhej ushtar i Ushtrisë Çalirimtare Kombëtare, për të luftuar në mbrojtjen e tokës mëmë dhe krenarisë së atdheut.
Muaji mars dhe stina pranverore që solli edhe lulet e para, bashkë më këto lule ecte në jetë me hapa të guximshëm edhe trimi Gazmend, duke hyrë në kolonat e lavdisë e të heroizmit kombëtar. Kështu erdhi edhe data 16 mars e vitit 2001, ditën kur në fshatin Malinë kishte luftime të ashpëra UÇK-ja kundër barbarëve sllavo-maqedon. Në këtë ditë, në këtë betej të këtij vedi, Gazmendi heroikisht bie dëshmor në rrugën e pavdekësisë.
Gazmendi 18-vjetorin e lindjes e shënoi me flijimin e tij për këtë tokë arbërore që gjeneratat e ardhshme të shënojnë ditëlindje e suksese të bashkuar gjithkund ku jehon dhe jeton zëri shqip. Ai u betua në falmurë e në pushkën e lirisë, për t`u bërë bardhësi e përjetshme e atdheut.
Ndërsa baba Adviu dhe nëna Bejtije, vëllezërit, motrat dhe të gjithë bashkëluftëtarët e lirisë përjetuan dhimbje të thellë, kur ra ky dëshmorë, por ata nuk derdhën lot. Sepse Gazmendin e kishte kërku atdheu, atdheut ia dhamë, atdheu që çdo herë qëndroi në këmbë dhe do të qëndrojë edhe me gjakun e Gazmendit trim.
Amaneti dhe gjaku i Gazmendit, nderuan shqipëtarin dhe Shqipërin Etnike.
Lavdi trimëris dhe veprës së dëshmorit të kombit, Gazmend Arifi.
